اواي بي نفس

يا فاطمه الزهرا

مريم تقي زاده — Wed, 25 Apr 2012 10:03:00 GMT

شهادت بانوي دو عالم بر محضر حضرت ولي عصر و پيروان راهش تسليت باد

ما زنده به لطف و رحمت زهرائيم

مامور براي خدمت زهرائيم

روزي كه تمام خلق حيران هستند

ما منتظر شفاعت زهرائيم

سلام

مريم تقي زاده — Sun, 15 May 2011 09:59:00 GMT

ما خرقه زهد بر سر خم کرديم

وز خاک خرابات تيمم کرديم

باشد که زخاک ميکده دريابيم

آن عمر که در مدرسه ها گم کرديم

سلام به همه دوستاي خوبم هر جا که هستن و هنوز ارادت دارن و به وبم سر مي زنن تصميم گرفتم بعد مدتها وبلاگم اپديت کنم اميدوارم بتونم

ابراز عشق

مريم تقي زاده — Fri, 08 May 2009 15:31:00 GMT

يک روز آموزگار از دانش آموزاني که در کلاس بودند پرسيد آيا مي توانيد راهي غير تکراري براي ابراز عشق ، بيان کنيد؟ برخي از دانش آموزان گفتند با بخشيدن عشقشان را معنا مي کنند.. برخي «دادن گل و هديه» و «حرف هاي دلنشين » را راه بيان عشق عنوان کردند. شماري ديگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختي» را راه بيان عشق مي دانند .

در آن بين ، پسري برخاست و پيش از اين که شيوه دلخواه خود را براي ابراز عشق بيان کند، داستان کوتاهي تعريف کرد: يک روز زن و شوهر جواني که هر دو زيست شناس بودند طبق معمول براي تحقيق به جنگل رفتند. آنان وقتي به بالاي تپّه رسيدند درجا ميخکوب شدند .

يک قلاده ببر بزرگ، جلوي زن و شوهر ايستاده و به آنان خيره شده بود. شوهر، تفنگ شکاري به همراه نداشت و ديگر راهي براي فرار نبود.

رنگ صورت زن و شوهر پريده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترين حرکتي نداشتند . ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زيست شناس فريادزنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دويد و چند دقيقه بعد ضجه هاي مرد جوان به گوش زن رسيد. ببر رفت و زن زنده ماند .

داستان به اينجا که رسيد دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد.

راوي اما پرسيد : آيا مي دانيد آن مرد در لحظه هاي آخر زندگي اش چه فرياد مي زد؟

بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است !

راوي جواب داد: نه، آخرين حرف مرد اين بود که «عزيزم ، تو بهترين مونسم بودي.از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت هميشه عاشقت بود. ››

قطره هاي بلورين اشک، صورت راوي را خيس کرده بود که ادامه داد: همه زيست شناسان مي دانند ببر فقط به کسي حمله مي کند که حرکتي انجام مي دهد و يا فرار مي کند. پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پيش مرگ مادرم شد و او را نجات داد. اين صادقانه ترين و بي رياترين ترين راه پدرم براي بيان عشق خود به مادرم و من بود

سپندارمذ (ولنتاين ايران)

مريم تقي زاده — Sun, 15 Feb 2009 01:34:00 GMT

سلام امروز گفتم يه سر به وبلاگم بزنم تا ولنتاينو به دوستام تبريك بگم اما

با خودم گفتم ما تو فرهنگمون جشنا باستاني زيادي رو داريم چرا بيام تقليد كوركورانه كنيم البته دوستاي گلم اينكه به هر مناسبتي شاد باشيم بد نيست اما چه بهتر كه اين شادي با احترام به جشناي باستاني خودمون چن برابر كنيم ازون جايي كه از لحاظ جشناي باستاني از غنا برخورداريم چون:

در گاه‌شماري‌هاي مختلف ايراني، علاوه بر اين که ماه‌ها اسم داشتند، هريک از روزهاي ماه نيز يک نام داشتند. به‌عنوان مثال روز اول هر ماه «روز اورمزد»، روز دوم هر ماه، روز بهمن (سلامت، انديشه) که نخستين صفت خداوند است، روز سوم هر ماه، ارديبهشت يعني «بهترين راستي و پاکي» که باز از صفات خداوند است، روز چهارم هر ماه، شهريور يعني «شاهي و فرمانروايي آرماني» که خاص خداوند است و روز پنجم هر ماه، «سپندارمذ» بوده‌است. سپندار مذ لقب ملي زمين است. يعني گستراننده، مقدس، فروتن. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي‌ورزد. زشت و زيبا را به يک چشم مي‌نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي‌دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به‌عنوان نماد مهر مادري و باروري مي‌پنداشتند

بايد بگم جشن سپندارمذ:

جشن سپندارمذ به مناسبت گرامي-داشت صفت پاك و ارزشمند «سپنته آرمئيتي» از سوي ايرانيان برگزار ميگردد. «سپنته آرمئيتي» يا سپندارمذ يا اسفند امروزي، نام چهارمين امشاسپند و نام پنجمين روز هر ماه است ، كه در نقش مادي خود، نگهبان زمين شناخته مي شود. در پنجمين روز از ماه اسفند در دين زرتشت، به دليل برخي از ويژگيهاي مشترك زمين با زن همچون آفرينندگي و زايندگي، اين روز به نام «زن و«زمين» نامگذاري شده است «سپندارمذ» فرشته و ايزد بانوي اسفند ماه است. سپندارمذ در عالم مينوي نشانه ي مهر ، بردباري و تواضع اهورامزدا است و روي زمين ، فرشته موكل بر زمين پاک و زن درستكار است. به اين سبب او را مونث و دختر اهورامزدا دانسته اند. او موظف است زمين را خرم و پاك و بارور نگاهداري کند. به اين جهت هر كس به كشت و كار و آباداني بپردازد ، خشنودي سپندارمذ را فراهم كرده است. در اساطير آمده است كه اين فرشته بود كه براي «آرش کمانگير» تير حاضر كرد و وي را امر كرد كه براي تعيين مرز ايران و توران كماني برگزيند. در كتاب هاي مربوط به دين زرتشتيان آمده است: «سپنته آرمئي تي، فروزه اي است با ويژگي هاي زنانه و مادرانه يعني مهر و عشق بي پايان و تواضع و فروتني كه به راستي زمين نمادي نيكو بر آن است.» اين واژه يكي از فروزه هاي اهورايي است كه انسان نيز مي تواند آن را در خود پرورش دهد. در اين روز مادران از فرزندان خود و زنان از مردان پيشكش هايي دريافت مي كنند و زنان نيكوكار، پاكدامن و پرهيزگار مورد تشويق قرار مي گيرند

پس پيشاپيش پنج اسفند ماه، روز عشق پاك و مقدس رو به همهه اونايي كه به زنده كردن آيينهاي اصيل خودمون معتقدند تبريك مي گم (البته جسارت نشه اين يه پيشنهاد شخصي نيست بزرگامون اينو گوشزد كردن)

سخناني فراموش نشدني

مريم تقي زاده — Thu, 22 Jan 2009 23:37:00 GMT

سلام دوستاي من

شايد نامه ي چارلي چاپلين به دخترشو بارها خونده باشين ولي نگاه عميقي كه تو جاي جاي اين سطور به چشم مي خوره باعث مي شه كه اگه ده بارم بخونيش باز ارزش يه بار ديگه خوندنو داشته ياشه.

جرالدين دخترم، از تو دورم، ولي يک لحظه تصوير تو از ديدگانم دور نمي شود. اما تو کجايي؟ در پاريس روي صحنه ي تئاتر پر شکوه شانزه ليزه... اين را مي دانم و چنان است که در اين سکوت شبانگاهي، آهنگ قدمهايت را مي شنوم. شنيده ام نقش تو در اين نمايش پر شکوه، نقش آن دختر زيباي حاکمي است که اسير خان تاتار شده است.

جرالدين، در نقش ستاره باش اما اگر فرياد تحسين آميز تماشاگران و عطر مستي آور گلهايي که برايت فرستاده اند تو را فرصت هوشياري داد، بنشين و نامه ام را بخوان... من پدر تو هستم. امروز نوبت توست که هنرنمايي کني و به اوج افتخار برسي. امروز نوبت توست که صداي کف زدنهاي تماشاگران تو را به آسمانها ببرد. به آسمانها برو ولي گاهي هم روي زمين بيا و زندگي مردم را تماشا کن. زندگي آنان که با شکم گرسنه، در حالي که پاهايشان از بينوايي مي لرزد و هنرنمايي مي کند. من خود يکي از ايشان بودم.

ادامه مطلب...

يا حسين

مريم تقي زاده — Tue, 06 Jan 2009 12:54:00 GMT

فرا رسيدن ايام سوگواري سرور و سالار شهيدان ابا عبدالله حسين

را به همه پيروان راهش تسليت عرض مي كنم.

باورم كن، من كه با تو تا هميشه.......

مريم تقي زاده — Sun, 28 Dec 2008 10:39:00 GMT

براي تو مي نويسم

براي تو كه ...........

سكوت سرد دستانم را معناي دگر بخشيدي

براي تو كه همعنان آسماني و بي انتها تر از ان

براي تو كه از نژاد ستاره اي

براي تو مي نويسم .................

آري........

ديري است كه بر دفتر غزلهايم جاري شده اي

انجا كه شعرهايم رديف و قافيه را كم مي اورد

اسم تو را فرياد مي زند

اي قله نشين باور من

هر گز نروي ز خاطر من.

كودكي

مريم تقي زاده — Sun, 07 Dec 2008 15:06:00 GMT

بچه كه هستيم هميشه حسرت بزرگ شدنو ميخوريم

روزي هزار بار مي گيم

اگه من بزرگ شدم.......

اگه بزرگ شدم اين كارو مي كنم اون كارو مي كنم

غافل ازينكه در ميان اين ايكاشها زودتر از انكه فكرش را بكنيم

بزرگ مي شيم بزرگ و بزرگتر

وقتي به خودمون مييايم كه مي بينيم

كار از كار گذشته

بزرگ شديم حتي بي اونكه يكي ازون آروزاي قشنگ كودكيمونو بر اورده كرده باشيم

ولي كاش از كودكيمون پاكي و صداقتو تا هميشه يادگار داشته باشيم.

اي باور با تودن

مريم تقي زاده — Sat, 06 Dec 2008 10:41:00 GMT

براي باور .......

براي باور لحظه هاي با تو بودن

...............حجم انبوه نگاهم

.....................را به وسعت درياها پيوند مي زنم

............................بدان اميد كه روزي گستره خيال

.............................................شاهد تلاقي نگاهي آشنا باشد

تقديم به مهربانترينم

مريم تقي زاده — Sun, 30 Nov 2008 14:27:00 GMT

مهربانيت را به دستي ببخش که مي داني با او خواهي ماند، وگرنه حسرتي مي گذاري بر دلي که دوستت دارد

تقديم به مهربانترينم

دلم براي کسي تنگ است

که آفتاب صداقت را

به ميهماني گل هاي باغ مي آورد

و گيسوان بلندش را

- به باد ها مي داد

و دست هاي سپيدش را

به آب مي بخشيد

دلم براي کسي تنگ است

که چشمهاي قشنگش را

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

دلم برا ي کسي تنگ است

که همچو کودک معصومي

دلش براي دلم مي سوخت

و مهرباني را

- نثار من مي کرد.

دلم براي کسي تنگ است

که تا شمالي ترين شمال

و در جنوب ترين جنوب

هميشه در همه جا

-آه با که توان گفت

که بود با من و

- پيوسته نيز بي من بود

و کار من ز فراقش فغان و شيون بود

کسي که بي من ماند

کسي که با من نيست

کسي .....

- دگر کافي ست

حميد مصدق