بیاد حسین پناهی - اوای بی نفس

29/7/87 :: 8:6 عصر

بیاد حسین پناهی

چرا نمی شناسمت؟

می دانم مرا نمی شنوی و من این را از سیبی که از دستت افتاد فهمیدم

دیگر به غربت چشمهایت خو کرده‌ام و به دردهای بادکرد? روحم

که از قاب تنم بیرون زده‌اند

با توام بی حضور تو

بی منی با حضور من

می بینی تا کجا به انتحار وفادار مانده ام تا دل نازک پروانه نشکند.

همه سهم من از خود دلی بود که به تو دادم و هر شب بغض گلویت را در تابوت

سیاهی که برایم ساخته بودی گریستم و تو هرگز ندانستی که زخم‌هایت، زخم‌های مکررم بودند

نخ های آبی ام تمام شده‌اند و گل‌های بقچه‌ی چهل تیکه دلم ناتمام مانده‌اند.

باید پیش از بند آمدن باران بمیرم. حسین پناهی

روحش یاد، یادش سبز

نویسنده : مریم تقی زاده

لیست کل یادداشت های این وبلاگ

:: کل بازدیدها ::
138728

:: بازدید امروز ::
80

:: بازدید دیروز ::
141

:: پیوندهای روزانه::

:: درباره خودم ::

مریم تقی زاده[42]
مریم تقی زاده کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی وبلاگ آوای بی نفس مجموعی ار دلنوشته ها و دلتنگی ها ویادگار ایام تنهایی من است

:: اوقات شرعی ::

:: لینک به وبلاگ ::

:: دوستان من ::

:: لوگوی دوستان من ::

:: وضعیت من در یاهو ::

:: اشتراک در خبرنامه ::

:: مطالب بایگانی شده ::